Frankrijk, Januari en februari 2026

Note: For our English speaking friends the text in english at the bottom of this page and you can leave a comment.

Note: Helemaal onderaan de pagina kun je een reactie achterlaten.

Frankrijk, Petsitting in Arlay, Onnion en Manerbe.

Payroux

Het is begin januari, er ligt sneeuw en is koud in Nederland. Samen zitten we in Laren op de bank bij het warme openhaard kacheltje. Het is gelukt, alles wat nog moest gebeuren aan regeldingen voor de camperbus is klaar … eindelijk. Wanneer zullen we vertrekken, vragen we ons af. Zullen we vanavond gaan? De opmerking zweeft even in de kamer terwijl we het antwoord invoelen. Ja, waarom niet eigenlijk. Beslissing genomen. Aan de slag, huis opruimen, camper inruimen, afscheid nemen van huiseigenaar Jeff en daar gaan we. Op 15 januari om 22.00 rijden we over de besneeuwde wegen de donkere winterse nacht door richting Frankrijk. We vermijden de tolwegen en tuffen door op de  rustige wegen. Het is geruststellend dat we een bed bij ons hebben, daar maakt Gab dan ook dankbaar gebruik van. Alida rust liever in de bijrijdersstoel. Om 13.00 komen we aan in Payroux, regio Nouvelle-Aquitaine, departement Vienne, midden Frankrijk. Na bijna een jaar is het een fijn weerzien met Agnes, de moeder van Gab. Vorig jaar hebben we hier in maart onze eigen kamer ingericht met onze eigen spullen en ons eigen bed. Het is ff wennen om onze je eigendommen weer te zien. Hier en daar roepen we ‘oh ja dat lampje’ en ‘oh ja die steen’ en ‘oh ik kan andere kleding aan’, we leren onze eigen spullen opnieuw kennen.

Arlay

Na een kleine twee weken uitrusten vertrekken op 28 januari naar onze eerste ‘petsit’ in Frankrijk. Onze bestemming is Arlay wat in regio Bourgogne France Comté ligt in het departement de Jura oftewel 449 km naar het oosten, richting Zwitserse grens. Het landschap verandert van glooiend naar bergachtig. Het weer is en blijft miezerig en grijs, rond de 0 graden.

We passen op de 3 honden, de 3 paarden en 2 kippen van Johanna en Alain. De 3 honden, Ziggy, Jack en Lily zijn rescue dogs, ieder met z’n eigen eigenaardigheden. Jack was vroeger heel bang voor mensen. Maar na de mooie training van Johanna, zie je daar niets meer van. Jack is aanhalig, schuift graagt zijn kop tussen je benen en heeft constant honger. Op een regenachtige ochtend zijn we hem kwijt. Na lang roepen en het volgen van zijn tracker blijkt hij bezig met het verorberen van een vogelachtig dier. Johanna en Alain gaan relaxed met dit gedrag om, ze respecteren het als onderdeel van wie Jack is.

De drie paarden staan dagenlang in het tot modder veranderde grasveld. Doordat we dagelijks eten geven en poep scheppen leren we elkaar kennen. Op een dag legt een paard zijn hoofd in mijn nek om even te knuffelen en te huggen. Mijn ontzag voor deze grote dieren verandert in liefde. Wat is het fijn om zo’n dier tegen je aan te hebben.

We hebben een hele fijne tijd in Arlay. Alain werkt in Zwitserland en komt in het weekend en op woensdag terug. Onder het gezamenlijk eten hebben we mooie conversaties over het leven en de ontwikkelingen in de wereld. We hebben dezelfde denkbeelden en liggen elkaar goed.

Onnion

Na een dikke week vertrekken we naar de volgende sit in Onnion. Dit ligt 3 uur rijden richting het zuiden in regio Auvergne-Rhône-Alpes departement de Haute Savoie en ligt op 800 meter hoogte. We verblijven in een eigen appartement in het grote huis van Laurent en Laura en hun drie kinderen. Er ligt nog flink wat sneeuw, we bevinden ons midden in een ski gebied. We passen op twee grote wollige engelse schaapshonden. Ubi is twee jaar en dol op sneeuw. Ze kan er geen genoeg van krijgen om achter sneeuwballen aan te rennen. Nelson gedraagt zich als een oude knorrige man.

De manier waarop hier in Onnion met de honden wordt omgegaan is totaal anders dan in Arlay. We moeten er even aan wennen. Het verschil tussen een dominante stijl en een stressloze gedragskundige stijl die het gedrag van de hond begrijpt wordt ons meer dan duidelijk. Wij zijn meer van de stressloze manier, terwijl Ubi en Nelson gewend zijn aan commando’s, spraak en strakke regels. De honden proberen ons zeker uit, maar zijn ook ontzettend lief. We houden echt van ze en voelen de treurnis die zij voelen op de momenten dat ze hun baasjes missen.

Om voor de kippen te kunnen zorgen moeten we omhoog de berg op. Een glibberig reisje omdat de sneeuw veranderd is in ijs en de berg behoorlijk stijl. De kippen zijn gewend aan mensen en zijn heel blij om ons en het voedsel te zien. De omgeving van Onnion is prachtig. Tijdens de wandelingen die we maken verandert het schitterende uitzicht steeds omdat we vrij snel stijgen. De witte Alpen zijn zo prachtig dat we ons regelmatig omdraaien en stil staan om te zien hoe het er nu van achter uitziet. Vanuit ons raam zien we het topje van de Mont Blanc. Prachtig. Nooit geweten dat die hier ligt.

We maken nog een dagtripje naar Chamonix wat echt aan de voet van de Mont Blanc ligt. Tijdens het rijden genieten we volop van de prachtige omgeving. Hoe hoger we gaan, hoe meer sneeuw. Het weer is helaas niet helder en liggen de bergen meestal in de mist, dus een ver uitzicht is er niet bij.

In 1924 werden in Chamonix de eerste Olympische winterspelen gehouden. Sindsdien is Chamonix uitgegroeid tot een toeristisch skigebied. In het centrum van dit kleine stadje zien we vele ski-liefhebbers rondlopen, te herkennen aan hun outfits. We zien skieërs van hoge grote hellingen afdalen. Omdat wij nog nooit hebben geskied is alles nieuw en begrijpen we voor het eerst het plezier van een ski-vakantie.

De terugtocht naar Payroux doen we in twee dagen. We slapen voor het eerst in onze campervan op een aire de campercar in Verosvres. Wat een belevenis. We staan op een parkeerplaats met nog twee campers. Het is koud -4 graden, maar wij slapen onder onze wollen dekens de hele nacht door. De eerste nacht in de campervan bevalt ons goed. We kunnen ook nog gebruik maken van schone toiletgebouwen. Mooi hoor, dat regelt Frankrijk goed.

Manerbe

Na een paar dagen Payroux vertrekken we naar onze volgende sit in de regio Nouvelle-Aquitaine departement de la Creuse, twee uur rijden. Via het afgelegen dorpje Montsergue arriveren we in Manerbe, een hameau met 3 huizen. Hier woont Jade met haar twee honden Alaska en Sookie. Alaska is een blonde labrador en Sookie is haar dochter en volledig zwart. Haar vader is een jachthond. Jade is een jonge kordate vrouw die sinds twee jaar een oud Frans huis heeft gekocht. Als timmervrouw heeft ze er een gezellig en warm interieur van gemaakt met natuurlijke materialen en gebruikt meubilair. Het huis word verwarmd door een houtkachel gekoppeld aan de centrale verwarming. Dagelijks stoken we veel hout wat het huis behaaglijk warm maakt. De omgeving bestaat uit eindeloze bossen waar we veel wandelingen in maken. Door het vochtige weer geven de naaldbossen prachtige plaatjes. Op de bomen en stenen prijkt kleurrijk groen zacht mos wat een genot is om naar te kijken en om te voelen.  Onze beenspieren worden sterk na al dat klimmen en dalen. Het is een heerlijke omgeving met geweldig lieve rustige honden die leuk samen spelen.

Foto: Forêt Châtelus-le-Marcheix

In het stadje Bourganeuf 20 minuten verderop bezoeken we biomagasin Miss Bocaux & Mister Bocal. Een feest voor de bewuste vegetarier die voor duurzaamheid is. Alles staat in potten waar je zelf je producten uit pakt. Er is geen plastic in deze winkel en bij voorkeur neem je je eigen potjes mee.

Na een week grijs en regenachtig weer wordt het bijna lente. De eerste zonnestralen lichten de omgeving op. We hebben helder uitzicht en zien vanuit de deuropening het dorpje verderop liggen. We lopen een lange wandeling in de bossen terwijl het zonnetje steeds hoger komt en de ochtend dauw ons verwent met heerlijke dennengeuren. Een warme dag waarbij we heerlijk genieten van het zonnetje.

Wij zijn de baasjes van deze petsittingen uitermate dankbaar, dat zij de zorg van hun geliefde dieren en hun huiselijk omgeving een week aan ons toevertrouwen. Het is een leuke manier om Frankrijk te leren kennen.

Text in English

France - January and February 2026

Frankrijk, Petsitting in Arlay, Onnion en Manerbe.

It's early January, snow is falling and it's cold in the Netherlands. We're sitting together on the couch in Laren by the warm fireplace. We've made it, everything that still needed to be done regarding the campervan is finished... finally. When will we leave, we wonder? Should we go tonight? The thought floats around in the room for a moment as we absorb the answer. Yes, why not, actually. Decision made. Get to work, tidy the house, pack the campervan, say goodbye to homeowner Jeff, and off we go. On January 15th at 10 p.m., we drive on the snow-covered roads through the dark winter night towards France. We avoid the toll roads and cruise along the quiet roads. It's reassuring that we have a bed with us, and Gab gratefully makes use of it. Alida prefers to rest in the passenger seat. At 1 p.m. we arrive in Payroux, in the Nouvelle-Aquitaine region, Vienne department, central France. After almost a year, it's wonderful to be reunited with Agnes, Gab's mother. Last March, we set up our own room here with our own things and our own bed. We have to get used to seeing our belongings again. Here and there, we exclaim, "Oh yes, that lamp!" and "Oh yes, that stone!" and "Oh, I can wear different clothes!" We're getting reacquainted with our own things.

After about two weeks of rest, we leave on January 28th for our first "petsit" in France. Our destination is Arlay, located in the Bourgogne France Comté region in the Jura department, 449 km to the east, towards the Swiss border. The landscape changes from rolling to mountainous. The weather remains drizzly and gray, around 0 degrees Celsius.

We're looking after Johanna and Alain's three dogs, three horses, and two chickens. The three dogs, Ziggy, Jack, and Lily, are rescue dogs, each with their own unique quirks. Jack used to be very afraid of people. But after Johanna's wonderful training, you don't see that anymore. Jack is cuddly, likes to bury his head between your legs, and is constantly hungry. One rainy morning, we lost him. After calling him and following his tracker for a long time, he turns out to be devouring a bird-like creature. Johanna and Alain are relaxed about this behavior; they respect it as part of Jack's nature.

The three horses spend days in the mud-covered field. By feeding them and scooping poop daily, we get to know each other. One day, a horse lays its head on my neck for a cuddle and a hug. My awe for these large animals turns into love. It's so wonderful to have such an animal close to you.

We have a wonderful time in Arlay. Alain works in Switzerland and comes back on weekends and Wednesdays. Over dinner, we have wonderful conversations about life and world events. We share similar views and get along well.

After a good week, we leave for our next location in Onnion. This is a three-hour drive south in the Auvergne-Rhône-Alpes region, department of Haute Savoie, at an altitude of 800 meters. We're staying in a private apartment in the large house of Laurent and Laura and their three children. There's still plenty of snow, and we're in the middle of a ski resort. We're looking after two large, woolly English sheepdogs. Ubi is two years old and loves the snow. She can't get enough of chasing snowballs. Nelson acts like a grumpy old man.

The way dogs are treated here in Onnion is completely different from what we're used to in Arlay. It takes some getting used to. The difference between a dominant style and a stress-free, behavioral approach that understands the dog's behavior is becoming abundantly clear to us. We're more of a stress-free type, while Ubi and Nelson are used to commands, speech, and strict rules. The dogs are definitely testing us, but they're also incredibly sweet. We truly love them and understand their sadness when they miss their owners.

To care for the chickens, we have to climb the mountain. A slippery journey because the snow has turned to ice and the mountain is quite steep. The chickens are used to people and are very happy to see us and the food. The area around Onnion is beautiful. During our walks, the stunning views keep changing because we climb quite quickly. The White Alps are so magnificent that we regularly turn around and stop to see what they look like from behind. From our window, we see the peak of Mont Blanc. Magnificent. Never knew it was here.

We're taking a day trip to Chamonix, which is right at the foot of Mont Blanc. While driving, we thoroughly enjoy the beautiful surroundings. The higher we go, the more snow there is. Unfortunately, the weather isn't clear and the mountains are often shrouded in mist, so there's no far-reaching view.

In 1924, the first Winter Olympics were held in Chamonix. Since then, Chamonix has grown into a tourist ski resort. In the center of this small town, we see many ski enthusiasts wandering around, recognizable by their outfits. We see skiers descending high, expansive slopes. Since we've never skied before, everything is new, and for the first time, we understand the joy of a ski holiday.

We make the return trip to Payroux in two days. For the first time, we sleep in our campervan on a campervan aire in Verosvres. What an experience! We're parked in a parking lot with two other campervans. It's cold, -4 degrees Celsius, but we sleep through the night under our woolen blankets. We enjoy our first night in the campervan. We also have access to clean restrooms. Great, France handles that well.

After a few days in Payroux, we leave for our next stop in the Nouvelle-Aquitaine region, the Creuse department, a two-hour drive. Via the remote village of Montsergue, we arrive in Manerbe, a hamlet with three houses. Jade lives here with her two dogs, Alaska and Sookie. Alaska is a blond Labrador, and Sookie is her daughter, completely black. Her father is a hunting dog. Jade is a young, energetic woman who bought an old French house two years ago. As a carpenter, she has created a cozy and warm interior with natural materials and reclaimed furniture. The house is heated by a wood-burning stove connected to the central heating system. We burn a lot of wood every day, which keeps the house comfortably warm. The surrounding area consists of endless forests, where we enjoy many walks. The humid weather makes the coniferous forests beautiful. The trees and stones are covered in colorful, soft green moss, a delight to look at and to feel. Our leg muscles are strengthened after all that climbing and descending. It's a wonderful environment with wonderfully sweet, calm dogs who play happily together.

In the town of Bourganeuf, 20 minutes away, we visit the organic store Miss Bocaux & Mister Bocal. A treat for the conscious vegetarian who supports sustainability. Everything is in jars that you can pick out yourself. There's no plastic in this shop, and it's preferable to bring your own jars.

 After a week of gray and rainy weather, spring is almost here. The first rays of sunshine brighten up the surroundings. We have a clear view and can see the village beyond from the doorway. We take a long walk in the woods as the sun rises higher and the morning dew pampers us with the delightful scent of pine. It's a warm day, and we thoroughly enjoy the sunshine.

We are extremely grateful to the owners of these pet sittings for entrusting us with the care of their beloved animals and their home environment for a week. It's a wonderful way to get to know France.